Hoe gaat het met je?

Hoe gaat het met je?

Een vraag die velen de afgelopen maanden aan mij hebben gesteld. Zonder uitzondering goed bedoeld, en het is natuurlijk een beleefde gewoonte, maar sommige mensen schrikken van deze doodnormale vraag.

Sommige voelen namelijk al aan dat het standaard antwoord niet voorhanden is.

Twee maanden geleden, 30 juni 2026, is mijn vrouw Eva op 36-jarige leeftijd overleden.¹ Aan pijn, mentaal en fysiek, aan het leven. Ze koos voor euthanasie. Het traject is redelijk kort verlopen, sinds het najaar van 2025. Maar dat betekent niet dat zoiets ’even’ gedaan wordt, en dat je daar met je hoofd al heel veel mee bezig bent voordat de datum van 30 juni aanbreekt.

Doordat dit een ‘maakbare’ dood was, was het schokeffect er niet, ik ben niet omver geslagen, liggend onder de dekens te huilen. Het zou ook onverantwoord zijn, ik heb bovendien nog een verantwoordelijkheid onze zoon toe. We moeten door, het leven gaat door. Misschien kan je wel stellen dat hij mijn redding is.

Dus er is geen gevoel van paniek omdat het allemaal gepland was. Dan blijft alleen nog maar het verdriet over, het gemis en de herinneringen. Maar ik vind ook troost dat de pijn, het lijden, voorbij is voor Eva. Ik hoop dat ze nu op een betere plek is.

Waarom schrijf ik dit, en waarom publiceer ik dit?

De keuze tot euthanasie kwam natuurlijk niet uit het niets, niet van een baaldag en dan bedenken ’nu wil ik dood’.² Hier gaat een heel gezondheidstraject aan vooraf met talloze (ziekenhuis)afspraken en op andere manieren voor haar zorgen als het even niet lukt. Het is veel balletjes hooghouden met een kind dat extra zorg nodig heeft, een baan en ook nog voor mezelf zorgen. Uiteraard schoot dat laatste erbij in, want je eigen ego ligt als eerste onder het hakblok.

En nu is ze er niet meer, en dan is er ineens meer ruimte voor mezelf.

Maar waar moet die leegte mee gevuld worden? Ik vind veel dingen die ik ‘vroeger’ leuk vond niet per se meer leuk vandaag de dag. Ik ben veranderd, heb veel geleerd over het leven, en heb lange tijd andere prioriteiten gehad. Maar wat vind ik nog wel leuk? Waar word ik blij van?

Dat maakt de vraag waar het mee begon lastig te beantwoorden. Ik ben niet intens verdrietig, maar ook niet blij. Ik voel me mat en weet niet meer goed wie ik zelf ben en wat ik voel. Hoort allemaal bij het rouwproces, maar desalniettemin een zoektocht om mezelf weer te vinden. En eigenlijk was dat de insteek van deze blog om dat gaandeweg te ontdekken.