Na ruim drie maanden leek het wel even tijd om een moment voor mezelf te nemen. Natuurlijk zorg ik met alle liefde voor O. maar het is ook fijn om even een adempauze te hebben. Die pauze nam ik in Bergen aan Zee. Zoals ik eerder schreef, Bergen aan Zee is altijd een dierbare herinnering voor ons twee geweest. We waren net een maand bij elkaar, we waren zorgeloos en blij dat we elkaar hadden gevonden. Het leek me mooi om die herinneringen weer naar boven te halen. ...

Ik heb de film The Truman Show heel lang geleden ooit gezien en had toen al wel indruk op mij gemaakt. Nu die binnenkort weer van Netflix verdwijnt dacht ik om ’m nog eens te bekijken. En deze keer met nieuwe inzichten. ⚠️ SPOILER ALERT ⚠️ In The Truman Show wordt Truman door een televisieproductie geadopteerd om alles vanaf zijn geboorte vast te leggen en uit te zenden, zonder dat hij er weet van heeft. Hij leeft in een afgesloten wereld met decors en acteurs, en leidt een redelijk gelukkig en normaal bestaan. Natuurlijk heeft hij dromen, maar door vakkundige manipulatie blijft hij netjes binnen de lijntjes. Buiten deze afgesloten studio kijken miljoenen mensen naar zijn leven, het is een doorslaand succes. Toch gaan er wel eens dingen mis waardoor Truman begint te vermoeden dat zijn wereld niet echt is en dat alles om hem draait. Dit weet geen stand te houden en Truman probeert uit deze wereld te ontsnappen. Aanvankelijk zonder succes, maar hij weet uiteindelijk toch bij de uitgang van zijn wereld te komen. De regisseur van de productie grijpt in en spreekt hem op dat moment toe. Hij heeft de keuze: eruit stappen en een nieuwe wereld tegemoet met haar onzekerheden, of blijven in een wereld dat veilig en behaaglijk is. Het laat zich raden wat Truman besluit. ...

“Goed voor jezelf zorgen” is het standaard advies, mogelijk schurkend tegen een dooddoener aan. Op zich lukt dat redelijk, maar dan met name met de dingen die nodig zijn om staande te blijven. ‘Leuke’ dingen vallen daar niet standaard onder. Misschien omdat het ook wel een beetje awkward voelt. Zo schrijf ik dit aan een tafeltje voor één in een restaurant. Een plek die ik vaak met Eva en O. aandeed. Het is niet voelt niet zozeer verdrietig maar of dit onder ’leuke’ dingen valt is wel weer een stretch. Toch merk ik wel dat het fijn is om in een toestand van alleen en niet alleen tegelijkertijd te zijn, het helpt om mijn gedachten op een rijtje te zetten. ...

Beetje bij beetje verdwijnt Eva’s aanwezigheid uit ons leven. Een minuscuul voorbeeld uit mijn inbox van afgelopen week: In juni was ze er nog, vanaf juli niet meer. Volgende maand valt juni eraf, en haar aanwezigheid is dan niet meer te zien.

Eén van de dingen die ‘gezond’ zijn om te doen tijdens het rouwproces is plekken opzoeken waarin je gedeeltelijke herinneringen hebt gemaakt. Voor ons is een van de meest vooraanstaande plekken in Helmond De Cacaofabriek. We hebben er veel theetjes gedronken en af en toe een hapje (tenminste, als de keuken geopend is). Tevens was het voor Eva ook een vaste plek om af te spreken. Laatst was ik de eerste keer weer in De Cacaofabriek zonder Eva. Het was een vrij spontane actie, dus ik heb er niet tegenaan gehikt. En misschien maar goed zo ook. Ik ben met O. naar de film Het geheim van de wondere wereldboom geweest. Een uur voor aanvang zag ik de aankondiging in de nieuwsbrief van De Cacaofabriek, en een uur later zaten we in de filmzaal. Niet nadenken, gewoon doen. ...

Ik dobber in m’n eentje op een zee van tranen. Geen land in zicht, maar ik moet door. Passanten – hoe lief ook – kunnen me de weg niet wijzen.

Het is misschien een beetje een merkwaardige titel voor een blog, dus laat het me uitleggen. Een goede naam verzinnen is sowieso een hels karwei. Het wordt ook wel als één van de moeilijkste disciplines beschouwd binnen de informatica. Als je denkt dat iedereen alles heel goed doordacht heeft, heb je het mis; iedereen is just winging it. Toch zit er wel een gedachte achter. Het is een knipoog naar Eva’s autobiografie, genaamd De makkelijke weg. ...

Hoe gaat het met je? Een vraag die velen de afgelopen maanden aan mij hebben gesteld. Zonder uitzondering goed bedoeld, en het is natuurlijk een beleefde gewoonte, maar sommige mensen schrikken van deze doodnormale vraag. Sommige voelen namelijk al aan dat het standaard antwoord niet voorhanden is. Twee maanden geleden, 30 juni 2026, is mijn vrouw Eva op 36-jarige leeftijd overleden.1 Aan pijn, mentaal en fysiek, aan het leven. Ze koos voor euthanasie. Het traject is redelijk kort verlopen, sinds het najaar van 2025. Maar dat betekent niet dat zoiets ’even’ gedaan wordt, en dat je daar met je hoofd al heel veel mee bezig bent voordat de datum van 30 juni aanbreekt. ...