Na ruim drie maanden leek het wel even tijd om een moment voor mezelf te nemen. Natuurlijk zorg ik met alle liefde voor O. maar het is ook fijn om even een adempauze te hebben. Die pauze nam ik in Bergen aan Zee.
Zoals ik eerder schreef, Bergen aan Zee is altijd een dierbare herinnering voor ons twee geweest. We waren net een maand bij elkaar, we waren zorgeloos en blij dat we elkaar hadden gevonden. Het leek me mooi om die herinneringen weer naar boven te halen.
De herinneringen kwamen al naar boven toen ik in de buurt kwam. Ik passeerde het hotel waar we overnachtten, en reed met de auto over de weg die we destijds in het pikkedonker bewandeld hadden.
In het begin was het een beetje confronterend: in de strandtent zegt de lege stoel aan je tafeltje al genoeg.
Maar ik kon ook naar buiten kijken. De mooie blauwe lucht, de zee en blije hondjes op het strand.
En wandelend over het strand zie je de stoïcijnse meeuwen, de aalscholvers en strandpleviertjes die de pootjes onder hun lijfje vandaan rennen om maar niet gepakt te worden door de golven.
Dit zijn de kleine dingen die Eva blij maakten als we op een strand zijn. En dan was ik ook blij. Het leidde haar even af van het leven en bracht haar even in het moment.
De eenzaamheid die ik vreesde, en die even waarheid leek te worden bij mijn eerste bezoek aan een strandtent, heeft niet doorgezet. Sterker nog, ik kreeg het gevoel dat ze al die tijd bij me was, net zo genietend van de zonsondergang, de dieren, het ruisen van de zee en daarmee ook even zorgeloos kon uitwaaien.
En als zij blij zou zijn geweest, dan ben ik dat ook.