“Goed voor jezelf zorgen” is het standaard advies, mogelijk schurkend tegen een dooddoener aan. Op zich lukt dat redelijk, maar dan met name met de dingen die nodig zijn om staande te blijven. ‘Leuke’ dingen vallen daar niet standaard onder. Misschien omdat het ook wel een beetje awkward voelt. Zo schrijf ik dit aan een tafeltje voor één in een restaurant. Een plek die ik vaak met Eva en O. aandeed. Het is niet voelt niet zozeer verdrietig maar of dit onder ’leuke’ dingen valt is wel weer een stretch. Toch merk ik wel dat het fijn is om in een toestand van alleen en niet alleen tegelijkertijd te zijn, het helpt om mijn gedachten op een rijtje te zetten.
Uit eten is één ding, ergens overnachten is ook een nieuwe ervaring. Maar ik moet even het huis uit en even uitwaaien op het strand. Ik ga naar de plek waar Eva en ik onze eerste minivakantie hadden, een maand na mijn eerste afspraakje met haar. Het strand bij Bergen aan Zee, van waaruit je een fijne strandwandeling kan maken naar Egmond aan Zee. We hadden toen al herinneringen gemaakt die we tot het laatste moment gekoesterd hebben. Half aangeschoten door de door Duitsers gegraven kuilen banjeren, om vervolgens in het pikkedonker over het fietspad terug naar Bergen te lopen (we waren te laat voor het pendelbusje). Ik ben niet van plan dat allemaal te herhalen, de herinnering is nu eenmaal gemaakt. Maar het was wel een van de leukste momenten van ons leven, die kunnen me niet meer afgenomen worden.